ایستاده ام سر قرارمان

بی اعتنا به

                خط و نشان تابلوی بالای سرم

بی اعتنا به

              چشم غره های جرثقیل آهنی

بی اعتنا به

              بی اعتنایی تو

.

.

.

بغضم را که فرو میخورم

 یادم می آید

                      من مدتهاست آدم نیستم.!

 

پی نوشت:همیشه خوشحال و خندون بودن آدما معنیش خوشحال و خندون بودن آدما نیست.گاهی مجبور میشی کوه غمی رو که توی دلت داره روز به روز قد میکشه پشت یه مه غلیظ قایم کنی شاید اینجوری آدمی که دوستش داری رو خوشحال و خندون ببینی.