نمیدونم اگه روی کره زمین هیچ کوهستانی نبود آدم ها کجا میتونستند به آرامش برسند.کجا میتونستند زندگی رو با همه ذراتش ببلعند. اگه کوهستان نبود آدم ها چه جوری سکوت رو میشنیدند و لذت میبردند.چه جوری میشد به زمین زیر پا اعتماد کرد. چه جوری آرزوی بزرگ شدن و قد کشیدن رو میشد مصور کرد.نمیدونم اگه کوهستان نبود من کجا میتونستم عاشق بشوم. عاشق خوبی هایی که انگار توی کوهستان تکثیر میشوند و عشقی که صداش لابلای همه سنگریزه ها پژواک دارد.